JO11-3 periode Kampioen

De JO11 begon het seizoen met een flink vernieuwd team. Steunpilaren Ayoub en Ibrahim maakten de overstap naar de JO11-1, terwijl twee spelers stopten met voetbal. Daarvoor kwamen vier nieuwe jongens in de plaats, die voor het eerst kennismaakten met de sport. Het kostte dan ook tijd voordathet team goed op elkaar was ingespeeld.

In de eerste fase van de competitie, uitkomend in de 5e klasse, eindigde het team op de zevende plaats. Met één overwinning en vier nipte nederlagen zat er vaak meer in dan de resultaten deden vermoeden. Ook in de tweede competitieperiode viel het kwartje regelmatig de verkeerde kant op. Het dieptepunt was een teleurstellende nederlaag tegen de meiden van Nieuwerkerk. Toch bleek die wedstrijd achteraf een kantelpunt. De jongens herpakten zich en pakten in de laatste drie wedstrijden nog vier punten. Een kleine nederlaag tegen de latere kampioen betekende echter alsnog degradatie naar de 6e klasse.

In die 6e klasse hervond het team zijn zelfvertrouwen. De stijgende lijn van voor de winterstop werd overtuigend doorgetrokken. Met zeven overwinningen uit zeven wedstrijden kroonden de jongens zich ongeslagen tot kampioen en keerden zij direct terug naar de 5e klasse.

De trainers Erwin en Hans deden vooraf een gewaagde belofte: bij een nieuw kampioenschap zou het hele team worden getrakteerd op een bezoek aan McDonald's.

Daarbij gingen zij er stiekem vanuit dat die belofte waarschijnlijk niet ingelost hoefde te worden. De jongens dachten daar anders over. Met een klinkende 11-1 overwinning in de
openingswedstrijd schoten zij uit de startblokken. Vervolgens werd alleen in de slotminuut van de wedstrijd tegen ONA verloren. Dankzij een overwinning op Schoonhoven in de
laatste speelronde was het opnieuw raak: kampioen!

Een prestatie om trots op te zijn. Niet alleen vanwege de resultaten op het veld, maar vooral vanwege de ontwikkeling die de jongens gedurende het seizoen hebben doorgemaakt. Als voetballers, maar ook als teamgenoten en jonge sporters. En juist dat maakt ons als trainers en coaches misschien nog wel het meest trots.